Gedicht

Bij het beeld van wijlen de schilderes
Thérese van Duyl Schwartze
door Georgine Schwartze

Ik heb in ‘t blanke marmer ‘t beeld aanschouwd,
Van doode vrouwe vredig ingeslapen.
De kleine handen die zij samenvouwt
Hanteerden eens een machtig kunstnaarswapen,
In rustlooze ijver, kloek, verheven stout.
Die hebben levens zuiv’re beeld geschapen.
De bloem, die in dit marmer ‘t blad ontvouwt,
Ontbloeide in Hollands tuinen, meisjes, knapen…

Hoe ligt gij daar zoo stil en zo sereen,
Te sluim’ren in den witten marmersteen.

Een eed’le bloem, uit ‘t pure Zelf ontsproten,
Uw kleinen mond zoo ernstig toegesloten.

Die in den dood ons leert uw laatste bescheid;
“Neem Heer mijn Ziel, uw dienstmaagd is bereid”.

21.Nov.1922    Selly de Jong

Grafmonument_van_Thérèse_Schwartze
from wikipedia

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *