Blog

De manager wilde het niet.

Eind van de ochtend arriveer ik op station Amstel, met de metro. Ik check uit met mijn OV-kaart, er zijn tien poortjes naast elkaar, maar het uitchecken werkt niet: geen biep. Ik lees de tekst, en die zegt dat ik moet uitchecken bij een GVB poortje, dit is een NS poortje. Ik ben verbaasd. Tien identieke poortjes naast elkaar, en dan zijn er vijf van de NS en vijf van het GVB en die werken niet samen. Hoe moeilijk is het om daar tien dezelfde poortjes neer te zetten die zowel voor de trein als voor de metro werken? Allemaal dezelfde poortjes is eenvoudiger dan twee soorten en het koppelen van de systemen zodat ze bij de juiste vervoerder uitchecken of inchecken kan ook geen rocket science zijn.

Ik stel me zo voor dat medewerkers dat hebben voorgesteld. “Laten we die poortjes combineren, dat is voor reizigers zoveel makkelijker, en voor de doorstroming op het station beter. Technisch is het eenvoudig”. Maar er was een manager. Een verantwoordelijke manager. Die had IT kennis van minimaal een decennium terug, en die had besloten dat het combineren van de poortjes veel te ingewikkeld zou zijn. Doof voor de argumenten van de mensen die er verstand van hadden verkondigde de manager: “We gaan de poortjes van NS en GVB apart houden. Mensen moeten maar gewoon goed opletten waar ze in- en uitchecken. Het koppelen en combineren is veel te ingewikkeld”.

En dus zijn er aparte poortjes op station Amstel, vijf voor de NS en vijf voor het GVB, keurig naast elkaar. Omdat een manager met verouderde kennis het niet aandurfde ze te combineren. Of zo stel ik me voor dat het is gegaan…