Blog

Als een vrouw trouwt…

Toen mijn moeder trouwde met mijn vader, verloor ze haar juridische zelfstandigheid. Als ze een officieel document wilde tekenen, moest mijn vader dat voor haar doen. Door haar huwelijk raakte ze dus ondergeschikt aan mijn vader, dat was bij wet geregeld.

Ze verloor ook automatisch haar baan. Ze werkte in Zwolle ergens op kantoor, maar per de huwelijksdatum kreeg ze ontslag, daar was weinig aan te doen. Ze heeft daarna nooit meer gewerkt, want dat deed je niet als je trouwde.

Mijn moeder verloor ook haar identiteit. Ze kreeg de achternaam van mijn vader, alles wat ze kon doen is haar eigen achternaam (“haar meisjesnaam”) erachter zetten, wat ze dan ook consequent deed. Ze was geen feministe, maar ik weet zeker dat ze liever haar eigen achternaam had gehouden.

Ik postte daarnet op twitter de vraag “Waarom zijn er nog steeds vrouwen die de naam van hun man aannemen? Het is 2020”. Ik krijg likes, maar ook veel antwoorden in de trant van “het is toch ieders vrije keus?”. Dat laatste is waar, maar met zo’n antwoord heb je de vraag niet begrepen. Mijn vraag was “waarom blijven vrouwen massaal de naam van hun man aannemen ook als je de vrije keuze hebt?”

Ik heb nog niet het antwoord gezien “omdat we nog massaal in de mind set zitten dat vrouwen bij hun huwelijk ondergeschikt raken aan hun man en dus zijn naam aannemen”. Ik vind het jammer dat zoveel vrouwen zo gemakkelijk een deel van hun identiteit prijsgeven door een deel van de identiteit van hun man aan te nemen. De emancipatie is nog lang niet af.