No more Twitter for me.

I quit Facebook in 2016. I was fed up with the fake news, trolls, bots, ads, and bubbles. Fake news, bubbles and trolls gave Mr Trump the presidency and it tricked the Brits out of the EU.

Now, I see that there is so much hate and stupidity on Twitter, it depresses me. Hence, I deactivated my account so I can spend my time on more useful and fun things.

Hoedt u voor de broncodes!

In den beginne was Engels de voertaal van software-makers. Dat is grotendeels nog zo. Vandaar dat de bestanden met quasi-gecodeerde tekst vanwaaruit de sofware wordt gecompileerd “source code” heten. Meestal gewoon “the source”. Heb je het over meerdere programma’s dan kun je zeggen “sources”, meestal is het gewoon “the source”. Dit is zo’n stukje source code:

Screenshot from 2020-01-10 10-41-13

Het ziet eruit als gewone tekst, en dat is het ook. Je kunt het editen met Word, of met Notepad (“kladblok”). Het is ook voor de leek een beetje leesbaar: het gaat over brieven, er wordt een serie brieven gestreamd, gesorteerd, en weer bijelkaar geveegd. Bij het sorteren wordt een “comparator” gebruikt, die bepaalt welke van iedere twee brieven eerst moet komen (lege brieven eerst, verder natuurlijke volgorde). Source code is dus gewoon tekst.

Iemand is ooit op het idee gekomen dat je “source code” zou kunnen vertalen met “broncode”. Bij het woord “code” denk je aan een pincode, of aan geheime gecodeerde berichten. Of aan de code van een bankkluis. Dus als een krant of online nieuwssite een stukje schrijft over “broncodes”, dan denkt de gemiddelde lezer onmiddellijk aan een scherm vol pincodes, of kluiscodes. Onleesbare rare tekens op het scherm. Dat staat ver af van wat met source code wordt bedoeld.

Het raarst maakte het een krant die mij geïnterviewd had over een internet-gerelateerd onderwerp. Ik had gezegd dat ik software maken leuk vond, ik had gezegd “code hacken is heel erg leuk”. Dat betekent “software maken is heel erg leuk”. De eindredactie had er echter van gemaakt “codes hacken is erg leuk”. Dan denk je niet aan software maken, maar aan bankkluizen kraken. Ik ben geen bankrover, ik ben software ontwikkelaar.

Het gebruik van Nederlandse woorden is heel goed. Weg met al dat Engels jargon in het Nederlands. Het gaat echter fout als een woord niet wordt vertaald door mensen die het zelf gebruiken, maar door leken of journalisten. Dan krijg je een monstrum als “broncodes”. Geen enkele softwaremaker heeft het over “broncode”, laat staan over “broncodes”. Dat laatste is een lelijk, fout, bijna eng woord.

Het allergrootste nadeel van het vertalen van “source” in “broncode” is dat je dan niet meer kunt zeggen “use the source, Luke!”

 

De manager wilde het niet.

Eind van de ochtend arriveer ik op station Amstel, met de metro. Ik check uit met mijn OV-kaart, er zijn tien poortjes naast elkaar, maar het uitchecken werkt niet: geen biep. Ik lees de tekst, en die zegt dat ik moet uitchecken bij een GVB poortje, dit is een NS poortje. Ik ben verbaasd. Tien identieke poortjes naast elkaar, en dan zijn er vijf van de NS en vijf van het GVB en die werken niet samen. Hoe moeilijk is het om daar tien dezelfde poortjes neer te zetten die zowel voor de trein als voor de metro werken? Allemaal dezelfde poortjes is eenvoudiger dan twee soorten en het koppelen van de systemen zodat ze bij de juiste vervoerder uitchecken of inchecken kan ook geen rocket science zijn.

Ik stel me zo voor dat medewerkers dat hebben voorgesteld. “Laten we die poortjes combineren, dat is voor reizigers zoveel makkelijker, en voor de doorstroming op het station beter. Technisch is het eenvoudig”. Maar er was een manager. Een verantwoordelijke manager. Die had IT kennis van minimaal een decennium terug, en die had besloten dat het combineren van de poortjes veel te ingewikkeld zou zijn. Doof voor de argumenten van de mensen die er verstand van hadden verkondigde de manager: “We gaan de poortjes van NS en GVB apart houden. Mensen moeten maar gewoon goed opletten waar ze in- en uitchecken. Het koppelen en combineren is veel te ingewikkeld”.

En dus zijn er aparte poortjes op station Amstel, vijf voor de NS en vijf voor het GVB, keurig naast elkaar. Omdat een manager met verouderde kennis het niet aandurfde ze te combineren. Of zo stel ik me voor dat het is gegaan…