Blog

Als een vrouw trouwt…

Toen mijn moeder trouwde met mijn vader, verloor ze haar juridische zelfstandigheid. Als ze een officieel document wilde tekenen, moest mijn vader dat voor haar doen. Door haar huwelijk raakte ze dus ondergeschikt aan mijn vader, dat was bij wet geregeld.

Ze verloor ook automatisch haar baan. Ze werkte in Zwolle ergens op kantoor, maar per de huwelijksdatum kreeg ze ontslag, daar was weinig aan te doen. Ze heeft daarna nooit meer gewerkt, want dat deed je niet als je trouwde.

Mijn moeder verloor ook haar identiteit. Ze kreeg de achternaam van mijn vader, alles wat ze kon doen is haar eigen achternaam (“haar meisjesnaam”) erachter zetten, wat ze dan ook consequent deed. Ze was geen feministe, maar ik weet zeker dat ze liever haar eigen achternaam had gehouden.

Ik postte daarnet op twitter de vraag “Waarom zijn er nog steeds vrouwen die de naam van hun man aannemen? Het is 2020”. Ik krijg likes, maar ook veel antwoorden in de trant van “het is toch ieders vrije keus?”. Dat laatste is waar, maar met zo’n antwoord heb je de vraag niet begrepen. Mijn vraag was “waarom blijven vrouwen massaal de naam van hun man aannemen ook als je de vrije keuze hebt?”

Ik heb nog niet het antwoord gezien “omdat we nog massaal in de mind set zitten dat vrouwen bij hun huwelijk ondergeschikt raken aan hun man en dus zijn naam aannemen”. Ik vind het jammer dat zoveel vrouwen zo gemakkelijk een deel van hun identiteit prijsgeven door een deel van de identiteit van hun man aan te nemen. De emancipatie is nog lang niet af.

Vlekjes

Gesetteld

vlekjes800

Vlekje is gesetteld: al de eerste de beste dag hier installeerde ze zich op de bank, en even later zat ze op mijn schoot te spinnen. Vanochtend om half acht begon ze enorm te mauwen, ik dacht “wat nu?” maar ze wilde eten. Nog nooit meegemaakt dat een kat ‘s ochtends gaat mauwen om eten.

Art History

Holland op zijn smalst

266px-Onze_Afgevaardigden_(1901)_-_Victor_de_Stuers
Victor de Stuers (pic wikipedia)

“Holland op zijn smalst” is de aanduiding voor het stukje Noord-Holland ter hoogte van het IJ, waar Noord-Holland het smalst is. De uitdrukking heeft zijn overdrachtgelijke betekenis van benepenheid en bekrompenheid gekregen door een stukje in De Gids in 1873 met de titel “Holland op zijn smalst” van Victor de Stuers. In het stuk “liet de Stuers zich zeer kritisch uit over de wijze waarop de Nederlandse overheid omging met zijn monumenten” (citaat uit “Spiegel van de Werkelijkheid“, Jenny Reynaarts, 2019). Twee jaar later, in 1875, werd De Stuers de hoogste ambtenaar bij Binnenlandse Zaken die zich met monumentenzorg bezighield

De Stuers was met Joseph Alberdink Thijm betrokken bij het oprichten van het Rijksmuseum. Cuypers heeft hem daarom afgebeeld op het museumgebouw.

In 1914 heeft Thérèse Schwartze De Stuer’s portret geschilderd. In een brief van oktober 1914 schrijft hij Schwartze

Nu ben ik tevreden. Het portret is zoo gelijkend en als kunstwerk zeer goed. Als iemand zich niet ongerust behoeft te maken over mijn kritisch instinct, dan zijt gij het wel!

De Stuers, zelf een goed tekenaar, had het niet kunnen laten kritiek te hebben op de eerste versie van het portret en Schwartze te vragen het te veranderen.

Dus als iemand zegt “Holland op zijn smalst” dan hoor je Victor de Stuers, één van de grondleggers van de Nederlandse monumentenzorg.

Art History

Guido van Suchtelen

In mijn naspeuringen naar bronnen voor mijn boek over de familie van Thérèse Schwartze heb ik “Heilig Ongeduld” gelezen, de autobiografie van Wally Moes, een goede vriendin van Schwartze. Dit boek is onvoltooid achtergebleven na de dood van Moes in 1918. Moes was ernstig ziek en had in haar laatste jaren de grootste moeite aan haar biografie te werken. Pas in 1961 werd het uitgegeven bij de Wereldbibliotheek, door Guido van Suchtelen.

Van Suchtelen, geboren in 1920, had in de oorlog in het verzet gezeten en was daardoor bijna automatisch na de oorlog bij de CPN terechtgekomen. In 1948 kwam hij bij de Wereldbibliotheek te werken, waar zijn lidmaatschap van de CPN toch een belemmering bleek voor zijn carrière. Zijn vader Nico van Suchtelen had hem graag in de directie gezien, maar lidmaatschap van de CPN was toen onverenigbaar met zo’n functie. Uiteindelijk vertrok Van Suchtelen bij de Wereldbibliotheek door het spanningsveld rond zijn politieke overtuiging.

Guido woonde met zijn vrouw Didi (ze hadden drie kinderen) in de Watergraafsmeer. Ik heb Guido leren kennen toen ik ook in de Watergraafsmeer woonde, eind jaren ’70, via de CPN. Hij was niet het type “fanatieke communist”, hij was belezen en erudiet, en geloofde in het goede in de mens. Ik mocht hem erg graag. Had ik toen maar met hem gesproken over zijn werk, en over Wally Moes.

Guido is in 2006 overleden.